Het was de piloot, een gewone man die zijn dankbaarheid persoonlijk over wilde brengen aan ons team. Ik heb het over de bergingswerkzaamheden na de aardbeving in Turkije 2023. En tóch deed dat iets met me, een vliegtuig instappen en opgewacht worden door de piloot. Het had iets van wederzijdse respect. Eigenlijk is het heel simpel. We zijn hier met velen op deze aarde en de meesten van ons hebben een kunstje geleerd om geld te verdienen. Maar het gaat niet altijd om geld verdienen, je kunt dit kunstje soms gebruiken om er voor je medemens te zijn. Zo was het vliegtuig aangeboden door Turkish Airlines, waren er 2 stewards die onbetaald met ons mee vlogen en bood de piloot ons aan om naar het rampgebied te vliegen. Twee tolken die gratis hun kunstje toonden en was er onbeperkt gratis mobiele data, aangeboden door de provider. Water (en later ook voedsel) werd gratis aangeboden op elk mogelijke plek en werden honderden graafmachines zonder vergoeding ingezet. Onze werkzaamheden waren humanitair, een team van 16 man getraind om lichamen te bergen en te identificeren. Het klinkt allemaal onwerkelijk, maar wat was het leven op dat moment relaxter. Ondanks het verdriet en de chaos, was er minder stress, minder gedoe, minder haast. Daartegen stond respect voor elkaar ver bovenaan. Je waardeerde elkaars kunstje en het besef dat we elkaar nodig zouden hebben was ineens vanzelfsprekend. Bij het verlaten van het vliegtuig, liepen we langs alle medewerkers die met ons mee waren gevlogen. Met een hand op ons hart, bedankten wij op onze beurt deze mensen. Nu, als ik me soms verdrietig voel, denk ik terug aan de tijd in Turkije. Ik mis de saamhorigheid, het werken in een team. Een team die bestaat uit alle mensen om je heen.