Soms is de hulpvraag zo groot, dat ik me er soms ook geen raad mee weet. Wat is gepast, wat is piëteitsvol en wat is voor omwonenden acceptabel? Als een moeder met haar overleden kind mij op de openbare weg tegemoet rent, dan snap ik per direct wat ze van me verwacht. Hulp. De angst en het verdriet in haar ogen raken mij ook. Tijdens mijn presentatie ‘Altijd werken in emotie’ ben ik zelf 2x overmand door de emoties en stond ik te huilen voor het publiek. Iets van schaamte, maar anderzijds is het wat het is. Bij toeval spreek ik een dame die de presentatie had bijgewoond. ‘Dat was een mooi stuk toen je begon te huilen. Ik dacht, wat doet hij nu, hoort dat bij de presentatie?’ Ik keek haar een beetje blozend aan. ‘Ja echt, dat was zo mooi. Je leek voor mij altijd de stoere Edwin, niets raakt je, niets is je te vies en grijpt er altijd volledig in. Nu vertelde je over een stoeltje en begon je te huilen, zo fijn. Ik zag ineens een andere Edwin, ik zag dat je op dat moment niet als die stoere man, maar als iemand met gevoel in zijn pokkel.’ En ja, ze had gelijk. Niet alles is wat het lijkt. Ik mag een stoere wagen hebben, kleding dragen wat een beetje stoer overkomt, maar diep van binnen ben ik mens. Een mens met gevoel en als het om overledenen gaat, een mens met een enorme rugzak. Wil je weten en ervaren waar ik over de vloer kom, wat mij raakt en wil je het zelf ervaren? Dan ben je welkom tijden mijn presentatie, maar ik beloof je niet dat je daarna heerlijk kunt slapen.