Het is geel en trekt aandacht: Mijn wagen. Voor de één is mijn wagen een doorn in het oog, voor de ander is hij goed acceptabel. Maar voor mezelf is het als zwemmen in een sloot en geeft mijn wagen mij het gevoel als het eten van een koekje bij de koffie. Het geeft me juich hormonen. Een witte kleur zal mij niet hetzelfde gevoel kunnen geven, tenminste niet voor deze wagen. De tekst ‘Special Death Care’ roept vragen op bij het publiek. Zo kreeg ik onlangs op 1 dag diverse reacties in het verkeer, uiteenlopend van een glimlach met een duimpje omhoog, tot een opengedraaid raampje, waaruit een arm werd gestoken met daar bovenop een middelvinger. Aangekomen op het werkadres midden in een woonwijk, stopte er een oudere man, ging naast zijn fiets (en mijn wagen) staan en keek op 3 meter afstand hoe ik de binnengekomen mail zat te lezen. Zonder dat ik iets aan hem vroeg, vertelde hij dat hij fotograaf was. Geen idee wat hij ermee wilde zeggen, maar van plan om te vertrekken was hij in elk geval niet. Niet veel later kreeg ik een WhatsApp bericht met een foto van mijn wagen, daar waar ik onlangs tijdens mijn pauze een kop koffie had gekocht. U staat bij enz. enz. Buiten dat de wagen voor mij erg praktisch is, is het ook een wagen die dagelijks op de snelweg gefotografeerd wordt. Mensen die mij zien rijden en mij gaan vertellen waar ik me op dat moment bevind. Door de hoge zit in de wagen, zie ik ook hoeveel passagiers op hun mobiele telefoon zitten te scrollen. Werkelijk onvoorstelbaar veel en vraag mij dan serieus af hoe gezellig dit zal zijn voor de bestuurder. Worden er nog dingen besproken tijdens een rit, of neemt de mobiele telefoon iedereen in zijn macht? De binnenkant van mijn wagen is onderweg door anderen niet te zien. De geblindeerde ruiten maken het iets mysterieus. Je ziet het aan de gezichten van de bijrijders, passagiers die volledig omgedraaid op hun stoel gaan zitten als ze mij passeren. Ook bestuurders die een glimp van mij op willen pakken, kruipen al rijdend bijna op de rechterstoel om niets te missen. Echter kijken de ouderen liever de andere kant op en trekken een ietwat afkeurend gezicht. Ik begeef me graag op de rechterbaan, het liefst achter een vrachtwagen. Het scheelt enorm veel brandstof en door niet te veel van rijbaan te hoeven wisselen voel ik mijn veiliger. Door mijn lagere snelheid word ik veel gepasseerd en geeft het mij een gevoel van gratis reclame. Want eerlijk is eerlijk, gezien worden is ook vaak besproken worden. Al met al, maak ik samen met mijn kennis en mijn gele wagen vele nabestaanden minder ongelukkig. Zie de wagen als een verplaatsbare behandelruimte, een ruimte waarin ik probeer een verongelukte overledene weer toonbaar te krijgen en waarin ik diverse behandelingen (waaronder balsemingen, thanatopraxie, reconstructies en airbush) kan uitvoeren. Veel van mijn kennis kan ik je leren. Een klinische les kost slechts €29,- en leren camoufleren kan vanaf €199,- inclusief de materialen. Zit je als bijrijder in de wagen en zie je me rijden, fotografeer mijn wagen dan eens van de voorkant. De achterzijde heb ik al zo vaak toegestuurd gekregen 😊.